Mijn maker gebruikte tinder

Ik staar me nu inmiddels twintig minuten blind naar de knipperende cursor van mijn MacBook. Een aantal schrijvers had mij al gewaarschuwd voor de ziekte van een ieder die probeert verhalen te creëren. Wat een glamoureus bestaan. Mijn verwachting van een leven zoals die van Hank Moody, of beter gezegd Charles Bukowski op wie het karakter uit Californication berust is, kijkt mij aan met een grijns en blaast rookkringen mijn gezicht in zwaaiend met zijn middelvinger.

‘’Pour yourself another scotch, smoke a tobacco, better yet smoke a hundred, ‘cause this is gonna be a long night. Didn’t I warn you for a life as a writer? I didn’t? Oh well, good luck with it’’, stel ik me hem lachend voor.

Ik krijg steeds sterker het idee dat wat mij gemaakt heeft, zij het Hem, zij het een universum, of voor mij part de aliens als je dat wil geloven, gebruik maakte van Tinder. Gewoon een soort app dat een leven matcht bij een persoon. Waarschijnlijk had die van mij een flink feestje gehad en moest hij op zijn brakke zondag met een kater nog beslissen waar hij mij zou plaatsen.

‘’Haha, wacht, met deze ga ik een grapje uithalen’’, zou hij dan gniffelend gezegd hebben, ‘’deze wil ik laten schrijven’’. Ha-ha, erg grappig, maar stel je eens voor dat het echt zo was. We willen nog wel eens roepen dat iemand in ‘de wieg is gelegd’ voor wat hij of zij doet. Maak hem lang, donker, ontiegelijk snel en je hebt Denzel Washington of maak haar lang, gespierd en ontiegelijk bijzonder en je hebt… Caitlyn Jenner. Daar is dan hevig naar rechts geswiped, zo niet een Super-Like gegeven, met villa, ontelbaar aantal auto’s en wat liters botox incluis. Niet dat ik wil impliceren dat dit ‘de leven’ is, maar we kunnen ons gerust voorstellen dat je net wat lekkerder zit op een jacht dan op je bureaustoel met je baas hijgend in je nek. Een ander geluid roept op zijn beurt weer dat alles mogelijk is zolang het je dermate intrigeert dat je het er voor over hebt om alles op te geven om dat ene doel na te streven. Dat laatste zou toepasselijk zijn op onze nieuwe wereldleider, met zijn blonde toupetje en veel te knappe dochter, maar het zou evengoed dezelfde grap van ‘de Maker’ kunnen zijn. Een grap die ik waarschijnlijk meer had kunnen waarderen.

Maar er zit aan beide ideeën een keerzijde. Want wat zou dit betekenen voor seriemoordenaars, of erger nog, pedofielen en kinderverkrachters. Mensen die de zwaarste delicten begaan en ook een plek hebben weten te bemachtigen in hun recht op bestaan. Het is een kwestie waar ik uren over zou kunnen filosoferen, want het valt niet voor te stellen dat dit op voorhand bedacht is. Zo heb ik het boek van Astrid Holleeder uitgelezen over wat voor een psychopaat haar broer Willem moet zijn. En toch hebben dit soort mensen ook hun sporen achtergelaten in de wereld van nu.

Als ik er op die manier naar kijk dan denk ik: misschien moet ik maar gewoon accepteren dat dit mijn toekomst is. Want Hij had ook naar links kunnen swipen.

En wie had ik dan geweest?

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *