De brief

De rookkringen laten Ethans’ ogen tranen wanneer hij zijn zoveelste sigaret uitdrukt in de overvolle asbak. Hij strijkt zijn mouw langs zijn gezicht en ziet de druppels vlekjes drukken in het overhemd dat hij had gekocht voor wat de gelukkigste dag van zijn leven had moeten zijn. Maar mannen zoals hem waren gedoemd te sterven in het harnas dat het leven hen deed dragen. Nog een paar glazen en zijn whisky was op. Ergens hoopt hij dat de bodem van deze fles zal komen met het antwoord dat hij nodig heeft, maar tot vandaag heeft het hem alleen maar verder af laten glijden in de leegte van zijn eigen verdriet. Het papier in zijn typemachine is vergeeld. Hij drukt zijn rug in de leuning van de stoel en staart naar de foto aan de muur. Het herinnert hem aan de tijd dat zijn schouders sterk genoeg waren om de wereld te kunnen dragen. Daar lachen ze beiden nog, hij en Chaya. Ze waren net getrouwd en zijn zwarte haar was nog niet grijs geworden, onder haar ogen hingen geen wallen en de rimpels stonden nog niet als littekens gebrand in hun gezicht.

Chaya was het type vrouw dat een kamer verlichtte met haar aanwezigheid. Zodra ze binnenliep draaiden de gezichten zoals ook hij  dat ooit gedaan had toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten. Het was op oudejaarsavond, 2008. Ethan’s beste vriend, Manuel, had hem uitgenodigd voor het feest bij hem thuis en eigenlijk had hij niet willen gaan. Hij hechtte al een tijd geen waarde meer aan de jaarwisseling, niet om een bijzondere reden, maar voor hem was het niet meer dan een dag waarop hij voor de zoveelste keer belooft een ommekeer te maken in zijn leven. Maar zoals vaker had Manuel hem ervan overtuigd dat hij hem niet kon missen. Ze kenden elkaar al sinds de middelbare school en in de vijftien jaar daaropvolgend hadden ze oudejaarsavond altijd samen gevierd. Ieder jaar beloofde Manuel hem dat het een spektakel zou worden en dit keer zou Ethan hem gelijk geven. Haar groene ogen hadden hem slechts één keer aangekeken en vanaf dat moment is zijn wereld voor altijd veranderd. Het parfum dat hij rook wanneer ze zich aan hem voorstelde zou zijn favoriete geur worden. Het omarmde hem alsof het duidelijk wilde maken dat dit de vrouw was in wiens handen zijn geluk rustte. Niet veel later zijn ze uit eten geweest en heeft hij haar voor het eerst gekust. Haar lippen smaakten zoet. De jaren daaropvolgend zijn ze gaan reizen want dat deden ze beiden graag. Ethan interesseerde zich in kunst  en met Chaya aan zijn hand voelde het alsof elk schilderij tot leven kwam. Zij nam hem mee de natuur in, over bergen en vulkanen, door dichtbegroeide jungles waar zij kampeerden en de liefde bedreven bij het kampvuur. Na hun reizen zijn ze getrouwd en dronken ze Franse wijn aan een lange tafel met vrienden en familie en schoot de fotograaf de foto waarop ze beiden nog lachten.

Maar dat alles viel in het niet. Chaya zou het verdriet niet aan hebben gekund. Ze zou er aan onderdoor gaan en Ethan had alles geprobeerd om haar ervan te overtuigen dat het nog kon lukken. Hij had haar gezegd dat iedereen tegenslagen kende maar dat ook zij hier overheen zouden komen zolang zij samen waren. Maar het had geen verschil meer gemaakt. Hoewel ze vochten voor wat er nog over was had het zout van haar laatste tranen de wonden alleen maar meer doen branden. De ooit mooie herinnering die de foto bracht is vervangen voor verdriet van de dag dat zijn schouders het niet meer aankonden om de wereld nog langer te dragen.

De whisky heeft Ethan duizelig laten voelen en hij voelt dat de roes zijn lichaam aan het overmeesteren is. De tranen van de rook hebben plaatsgemaakt voor tranen van leegte. Hij staart naar de enige zin die hij in al die jaren heeft kunnen schrijven: ‘’voor mijn ongeboren zoon’’.

En dan wordt alles zwart.

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *