Maskerade

Het is donker buiten. De kou maakt wolkjes van haar adem. In haar hand houdt ze een glas beet dat gevuld is met het laatste laagje wijn dat ze uit de fles heeft gekregen. Ze heeft moeite om haar balans te bewaren en struikelt over een omhoog gelegen steen in de straat die ze te vaak bewandeld heeft sinds ze hem probeert te vergeten. Rachel is nooit het type geweest dat ieder weekend er op uit trekt om te gaan stappen, maar hij heeft haar daar toe gedwongen. Het is allemaal zijn schuld. Ze stopt even om haar make-up te controleren in de weerspiegeling van een winkelruit. Het is de enige plek waar er genoeg licht is om te zien of het masker dat ze draagt nog goed zit. Mensen die zich meelijwekkend presenteren vindt ze vreselijk en daarom lacht ze altijd terwijl haar hart snakt naar hechtingen.
Ze voelt haar broekzak trillen. Een foto van haar en Stephanie vult het beeldscherm van haar telefoon; ze zijn sinds baby af aan bevriend al voelt het meer als familie. Ze weet dat Stephanie zich zorgen zal maken als ze niet opneemt, maar ze heeft er nu de kracht niet voor. Waarschijnlijk zou ze vragen waar ze uithangt en proberen om haar verstand bij te brengen en daar heeft ze nu geen behoefte aan. Vanavond is ze niet op zoek naar verstand. Rachel leunt tegen de winkelruit en wacht tot de hulplijn is gedoofd. Als ze naar de foto van haar en Stephanie kijkt kan ze zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst oprecht gelachen heeft. De tranen proberen zich meester te maken van haar ogen, maar met een diepe zucht onderdrukt ze de druppels van verdriet en slaat in een teug het glas achterover. Ze knijpt haar ogen dicht en voelt de alcohol haar keel in glijden.

Het is inmiddels twee maanden geleden sinds hij heeft gezegd dat het niet langer meer ging. ‘’Dat de liefde op was’’, zei hij letterlijk. Maar hoe kan liefde nu op zijn? Zit er een houdbaarheidsdatum aan houden van? Zijn donkerblauwe ogen hebben haar aangekeken alsof er een ander persoon zich eigen had gemaakt van zijn lichaam. Dezelfde ogen die altijd naar haar keken alsof de wereld er niet toe deed als zij er geen onderdeel van uitmaakte waren enkel gevuld met leegte. Het is op dat moment dat Rachel er achter kwam hoe dun de lijn kan zijn tussen alles en niets. Tussen geluk en wanhoop. Ze heeft hem gesmeekt te blijven, vastgehouden en weer weggeduwd, maar hij was al op een plek waar zij de route niet naar zou vinden. Urenlang heeft ze alleen in haar bed gelegen in de hoop dat het slechts een nachtmerrie was waaruit ze ieder moment kon ontwaken. Dat ze wakker zou schrikken en hem zo stevig zou beetpakken dat hij wakker zou worden en haar aan zou kijken als de persoon die haar wereld was. Maar die wekker is nooit afgegaan. Bij het sluiten van de deur heeft hij haar hart achtergelaten. Hun herinneringen, hun leven, hun bestaan. Ze heeft hem geprobeerd te bellen en als hij na de zoveelste poging nog steeds niet opnam wachtte ze tot zijn voicemail afspeelde. Ze heeft er alles voor over gehad om zijn stem te horen. En nu dwaalt ze alleen rond in een stad op zoek naar iemand die haar voor een moment het gevoel kan geven dat ze leeft. Dat ze er nog toe doet.

Rachel zet zich af tegen de ruit en wankelt op haar hoge hakken naar haar stamkroeg. De bas van de muziek galmt door de straat als ze de hoek om komt lopen. Er staat een groep mannen voor het terras die naar haar kijkt en wijst, maar ze geeft er geen aandacht aan en loopt langs hen naar de deur die voor haar wordt geopend. Wanneer ze zich door de klapdeuren heen duwt hoopt ze dat Stephanie niet op haar staat te wachten. Ze kijkt vluchtig door de kroeg heen en gelukkig is er geen teken van haar. Het is haar beste vriendin – of beter nog – haar zus, maar vanavond kan zij Rachel niet helpen. Ze loopt naar de bar en legt haar jas over de kruk voor ze er op gaat zitten.
‘’Wat mag het zijn vanavond?’’. Rachel probeert de man in zijn ogen te kijken, maar de wijn heeft zijn persoon doen verdubbelen. Ze voelt dat haar maag zich draait en knijpt haar ogen dicht.
‘’Wijn. Een glas. Zoet’’, meer krijgt ze er niet uit. Zijn ogen staren bezorgd naar haar.
Naast haar zit een man die haar glimlachend aankijkt. Ze moet een oog sluiten om een beeld van hem te krijgen. Voor hem staat een kristallen glas waar hij uit nipt terwijl hij haar aan blijft kijken. Het is niet het type waar ze op valt, maar vanavond is ze op zoek naar iemand die haar terug in het leven kan trekken. En daar heb je geen type voor nodig. Rachel wankelt van haar kruk naar hem toe en leunt tegen hem aan. Ze kijkt een moment naar zijn lippen en niet lang daarna zoenen ze. Ze zoenen en ze dansen en als het aan haar ligt dansen zij voor altijd. Elke stap die ze zet laat haar vergeten. Elke stap laat haar leven. Haar nek is nat van het zweet. De druppels lopen langs haar rug naar beneden en tranen lopen over haar wangen, maar ze wil niet stoppen.

Want zodra de muziek stopt ziet ze ogen vol leegte. En de wekker is nog steeds niet afgegaan.

2 Comments

  1. Pam* 1 maart 2017

    Wauw… au!

  2. Ben 1 maart 2017

    Uit het leven gegrepen

Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *